- Niezbyt dobrze się targujesz. - Wiem.
- Przyniosłem ci coś. - Pamiętałeś.
Oczywiście.
Nasz ambitny pisarz. Jak miło.
Mówią, że będzie padać w tym tygodniu.
Trudno uwierzyć, prawda?
Wiesz, dziecko...
polubiłem cię.
Jesteś przyzwoitym chłopakiem.
Ale czasem nawet przyzwoitym chłopakom trzeba zwrócić uwagę.
Moim obowiązkiem jest przypomnieć ci, że jesteś wśród sobie równych.
Tutaj każdy lubi opowiadać historie.
Pozdrów ode mnie swojego ojca.
Tak, oczywiście.
- Ma pani wnuczkę? - Tak.
- Niemożliwe. - Dziękuję.
Miłego dnia. Do widzenia.
Amir.
- Co się stało? - Nic.
Generał.
Nic ci nie jest?
W porządku?
/- Ma pan duszności? - Tak.
Skąd pan pochodzi?
Dorastałem w Michigan. Przyjechałem tu na studia medyczne.
Trudno przywyknąć do kalifornijskiego upału.
A pańscy rodzice?
Moi rodzice? Pochodzą z Rosji.
Przepraszam.
- Jak się pan czuje? - Bez zmian.
Mamy już wyniki badań.
Poczekaj na zewnątrz.
"Obywatele Kabulu stali się szkieletami.
Szkielety, sprzedające naswar w nocnym sklepie.
Szkielety, pijące filiżankę mocnej herbaty.
Szkielety, grające w karty, przy świetle księżyca.
Pozdrawiali mnie, kiedy ich mijałem,
klekocząc swymi obnażonymi szczękami.
Mówili: Salaam, bracie.
Witaj w domu. "
Jeszcze nad tym pracuję.
Ma tytuł: "Sułtani Kabulu".
Ładny.
Czytaj dalej.
To już koniec.
Nie tak się powinno skończyć.
To moja powieść.
Kończy się tak, jak ja chcę.
Mam już dość tych maszyn. Chcę, żebyś jutro zabrał mnie do domu.
Ale dr Amani powiedział...
Nie do niego należy decyzja.
Jak się czujesz, przyjacielu?
Nie powinniście robić sobie kłopotu.
To żaden kłopot.
Naprawdę żaden.
Jeśli czegoś ci trzeba, poproś mnie, jakbym był twoim bratem.
Wasza wizyta
sprawiła mi wielką radość.
A ty, Amir jan?
Potrzebujesz czegoś?
Nie. Dziękuję, panie generale.
Proszę mi wybaczyć.
Dziękuję.
Piękne kwiaty.
Bardzo mi przykro.
Lepiej wróć do środka, bo twój ojciec znów będzie się czepiał.
Twoje opowiadanie wzruszyło mnie do łez.
Czytałaś je?
Niech to będzie nasz sekret.
Tak.
Nasz sekret.
Mogę jeszcze coś dla ciebie zrobić?
Nie, dziecko. Dziękuję ci.
Zastanawiałem się, czy ty mógłbyś zrobić coś dla mnie.
Chciałbym się oświadczyć.
Chcę, żebyś poprosił generała Taheri o rękę jego córki.
Jesteś pewien?
Bardziej, niż jakiejkolwiek rzeczy w moim życiu.
Przynieś mi więc telefon i mój notatnik z adresami.
Teraz?
A kiedy?
Tak, o wiele lepiej.
To bardzo łaskawe z waszej strony, że mnie odwiedziliście.
Dzwonię z pytaniem...
czy ma pan czas
i czy mógłbym złożyć wizytę jutro rano?
To honorowa sprawa.
/Dziewiąta?
/Świetnie.
/Do zobaczenia.
Jedź do domu.
Zadzwonię do ciebie za godzinę.
Powodzenia.
/Generał się zgodził.
- Zgodził się? /- Owszem.
/Ale Soraya jan /chce najpierw z tobą porozmawiać.
O czym?
/O czym?
/A skąd ja mogę wiedzieć? /Chce porozmawiać.
Dobrze. Już jadę.
Jak się masz? Wejdź, napijesz się herbaty.
On nie przyszedł tu na herbatkę.
Nieważne, wychodzimy na spacer.
Nie chcesz wychodzić za mąż.
To znaczy... za mnie.
Oczywiście, że chcę.
Ja tylko... chciałam ci coś powiedzieć.
Coś, o czym musisz wiedzieć.
Nie chcę nic ukrywać.
Zanim tu przyjechaliśmy, mieszkaliśmy w Wirginii.
Wyjechaliśmy, ponieważ...
uciekłam z Afgańczykiem.
Chyba miałam wtedy 18 lat. To był taki rodzaj buntu.
Mieszkaliśmy wspólnie przez prawie miesiąc.
Byliśmy na językach wszystkich Afgańczyków w Wirginii.
Mój ojciec w końcu nas znalazł. Wpadł do mieszkania
i zmusił mnie do powrotu. Wpadłam w histerię.
Powiedziałam mu, że go nienawidzę.
Kilka tygodni później przeprowadziliśmy się do Kalifornii.
Bardzo długo nie odzywałam się do ojca, a teraz...
Teraz czuję, że to dzięki niemu się tu znalazłam.
Czy zmartwiło cię to, co usłyszałeś?
Trochę.
Czy na tyle, byś zmienił swoją decyzję?
Nie.
Daleko mi do tego.
Gdybym mógł, ożeniłbym się z tobą już dziś.
Co widzisz?
Resztę mojego życia.
To jest ładne.
Zupełnie zwariowali.
To jest zabawne zdjęcie.
Jaki przystojniak.
Amir jan.
Tak, tato?
Pomóż mi się położyć.
Oczywiście.
Zaraz przyniosę ci morfinę i szklankę wody.
Nie.
Dziś w nocy nie będzie bólu.
Podejdź tu, moja córko.
/San Francisco /2000 rok
/Nie będzie łatwo.
/Ale musisz przyjechać.
W porządku.
/- Jesteś dobrym człowiekiem. - Niech Bóg cię błogosławi.
/- Do zobaczenia. - Do widzenia.
Wszystko w porządku?
Muszę jechać do Pakistanu.
Do Pakistanu?
Rahim Khan jest ciężko chory.
Przyjaciel twojego ojca?
Czy jest tam teraz bezpiecznie?
A co z promocją książki?
Gdyby nie Rahim Khan, nie byłoby żadnej książki.
To straszne, co dzieje się w waszym kraju.
Afgańczycy i Pakistańczycy są jak bracia. Muzułmanie muszą pomagać sobie nawzajem.
Nazywają to miejsce dzielnicą afgańską.
Odnosi się wrażenie, jakby Peshawar było przedmieściami Kabulu.
Tędy.
Amir jan.
Witaj, Amir jan.
Stałeś się mężczyzną.
Córka generała Taheri.
Piękna.
Macie dzieci?
Nie.
Próbowaliśmy, ale...
chyba nie możemy ich mieć.
Dziękuję.
Od jak dawna mieszkasz w Pakistanie?
Od prawie roku. Kabul nie jest dla mnie bezpiecznym miejscem.
Czy Talibowie są aż tacy źli, jak się mówi?
Są gorsi.
O wiele gorsi. Nie zostawią ci krzty człowieczeństwa.
Zabronili nawet puszczania latawców.
Mam coś dla ciebie.
Co to takiego?
Sam zobacz.
"Podziękowania dla Rahim Khana, który słuchał moich opowieści,
zanim nauczyłem się je spisywać. "
To dla mnie zaszczyt, Amir.
Dziękuję.
Pozwól, że zabiorę cię do mojego domu.
Znajdę ci dobrego lekarza.
Ciągle wymyślają jakieś nowe metody leczenia.
Widzę, że Ameryka zaraziła cię swoim optymizmem.
Ale..
jest jeszcze coś takiego, jak wola boska.
Usiądź przy mnie.
Nie sprowadziłem cię tu po to, żeby rozmawiać o moim zdrowiu.
Wybacz mi.
Wybacz mi to, co mam ci do powiedzenia.
Hassan nie żyje.
Jak to się stało?
Wiesz, że opiekowałem się domem po waszym wyjeździe.
Ale żaden z dozorców, których wynająłem, nie przetrwał więcej, niż rok.
Jedni byli nieuczciwi, inni leniwi.
Kilka lat temu
pojechałem do Hazarajat
i sprowadziłem Hassana wraz z rodziną.
Jego żona miała na imię Farzana.
Mieli synka, Sohraba.
"Rostam i Sohrab."
Dobrze było mieć ich w domu.
Hassan zajmował się domem.
Farzana gotowała.
Było dobrze.
Bardzo dobrze.
Ale kiedy zacząłem podupadać na zdrowiu...
Nie ma w Afganistanie szpitala, który mógłby mi pomóc.
Przyjechałem więc tutaj.
Kilka tygodni po moim wyjeździe,
do domu przyszli Talibowie.
Hassan powiedział im, że zajmuje się domem na moje polecenie.
Oskarżyli go, że jest kłamcą i złodziejem,
jak wszyscy Hazarowie.
Kazali mu wynieść się z rodziną przed zmierzchem.
Hassan odmówił.
Wywlekli go więc na ulicę
i kazali uklęknąć.
Strzelili mu w tył głowy.
Farzana zaczęła krzyczeć i zaatakowała ich.
Ją też zastrzelili.
A chłopiec?
Sohrab?
Trafił do sierocińca
w Karteh-Seh.
Hasan wysłał mi to
na tydzień przed śmiercią.
To dla ciebie.
Sam uczył się czytać i pisać.
Nie chciał pisać do ciebie, dopóki nie nauczy się tego robić poprawnie.
Amir.
Musisz wrócić do Kabulu.
Załatwiłem ci już kierowcę. To dobry człowiek.
Nie mogę tam jechać.
Mógłbyś wynająć kogoś, żeby tam pojechał? Pokryję koszty, jeśli to kwestia pieniędzy.
Tu nie chodzi o pieniądze.
Jesteś powieściopisarzem.
W tej historii zawarta jest część ciebie samego.
Pierwsza żona ojca Hassana pochodziła z Jagheri.
A co to ma do rzeczy?
Po upływie pięciu lat
zostawiła go bezdzietnym i poślubiła człowieka z Khost.
Urodziła mu trzy córki.
Rozumiesz, co próbuję ci powiedzieć?
Ali był bezpłodny.
Przecież miał Hassana.
On wychowywał Hassana,
ale nie był jego ojcem.
Twój ojciec kochał was obu,
bo obaj byliście jego synami.
- A Sohrab... - Nie.
...jest twoim bratankiem.
Nie wierzę ci.
Ależ wierzysz.
I to cię przeraża.
Chcesz powiedzieć,
że mój ojciec
przez te wszystkie lata
- ... okłamywał mnie? - Amir jan.
Pomyśl, proszę.
Wszystko, co wtedy posiadał, to honor i nazwisko.
Jeśli ludzie zaczęliby mówić...
Okłamał mnie.
Okłamał was obu.
Teraz jest okazja, by znów być dobrym człowiekiem.
/W imię najmiłosierniejszego Allaha...
/do Amira agha, z wyrazami szacunku.
/Razem z żoną i synem modlimy się, /by list ten zastał cię w dobrym zdrowiu.
/By łaska Allaha spływała na Ciebie.
/Mam nadzieję, że pewnego dnia przeczytam / Twój list o tym, jak żyje Ci się w Ameryce.
/Próbuję nauczyć się angielskiego, /jest taki trudny.
/Ale pewnego dnia, agha, /chciałbym przeczytać twoje opowiadania.
/Dołączam moje zdjęcie z synem, Sohrabem.
/To dobry chłopak.
/Ja i Rahim Khan uczymy go czytać i pisać, /żeby wyrósł mądrzejszy, niż jego ojciec.
/Strzela też z procy, którą mi podarowałeś.
/Ale boję się o niego, Amir agha.
/Afganistan naszej młodości umarł. /Nie ma już życzliwości w tym kraju.
/Nie ma ucieczki przed zabijaniem.
/Ciągłe zabijanie.
/Marzę o tym, by Allah /sprowadził na nas lepsze dni.
/Marzę, by mój syn /wyrósł na dobrego człowieka.
/Wolnego człowieka. /Człowieka, który będzie coś znaczył.
/Marzę, że na ulicach Kabulu /znów zakwitną kwiaty,
/w herbaciarniach /rozbrzmiewać będzie muzyka,
/a na niebie pojawią się latawce.
/Marzę też, że pewnego dnia /wrócisz do Kabulu,
/by odwiedzić kraj naszego dzieciństwa.
/Jeśli tak, to będzie tam na ciebie czekał /twój wierny przyjaciel.
/Niech Allah będzie z tobą. /Hassan.
Halo?
Cześć.
Obudziłem cię?
Nie.
Wszystko w porządku?
Muszę ci o tym opowiedzieć.
Jak ma na imię?
Przestań się tym bawić.
Naprawdę muszę to nosić?
Wiesz, co ci zrobią Talibowie, kiedy zobaczą, że jesteś ogolony?
Co cię tu sprowadza? Chcesz sprzedać ziemię ojca, napchać sobie kabzę?
Nie jestem tu po to, by cokolwiek sprzedawać.
Jadę do Kabulu odszukać chłopca.
Chłopca?
Tego? Hazarskiego chłopca?
Tak.
Co on dla ciebie znaczy?
Jego ojciec był mi bardzo bliski. To ten mężczyzna na zdjęciu.
Nie żyje.
Był twoim przyjacielem?
Był moim bratem.
We własnym kraju czuję się, jak turysta.
Zawsze byłeś tu tylko turystą, po prostu o tym nie wiedziałeś.
Co się stało z drzewami?
Rosjanie je wycięli.
Wiesz co oni robią?
Sprzedaje swoją nogę?
Można za nią dostać niezłe pieniądze.
Wyżywić za to dzieci przez kilka tygodni.
Co to za zapach?
Diesel.
Ciągle nie ma prądu, więc ludzie używają generatorów.
Pamiętasz zapach tej ulicy za dawnych czasów?
Pachniała kebabem.
Z mięsem jagnięcym.
Jagnięcym...
Brodaty patrol.
Co jest z tobą?
O co chodzi?
Nigdy się na nich nie gap.
Zrozumiałeś?
Nigdy!
Szukamy tego chłopca.
Przykro mi. Nigdy go nie widziałem.
Ledwie spojrzałeś na zdjęcie, przyjacielu.
Znam tu wszystkie dzieci.
Ten nie wygląda znajomo.
A teraz, jeśli pozwolicie...
Nie chcemy wyrządzić mu krzywdy.
Już ci mówiłem, nie ma go tu.
Odejdźcie, proszę!
Przyjacielu, nie trzymamy z Talibami.
Ten człowiek chce zabrać chłopca w bezpieczne miejsce.
Znałem ojca Sohraba.
Nazywał się Hassan.
Dla tego chłopca jest nadzieja, Agha.
Może się stąd wyrwać.
Mogę go zabrać ze sobą do Ameryki.
Jestem jego wujkiem.
To, co wam powiem, nie będzie przyjemne.
Mówię wam to, bo wam wierzę.
Wyglądacie na zdesperowanych.
Jest taki jeden talibski oficjel.
Przyjeżdża tu co miesiąc lub dwa.
Przywozi ze sobą pieniądze.
Niewiele, ale lepsze to, niż nic.
Zwykle zabiera dziewczynki.
Ale nie zawsze.
A ty na to pozwalasz?
A jaki mam wybór?
Jesteś tu kierownikiem.
- Twoim zadaniem jest opieka nad tymi dziećmi! - Nie mogę nic na to poradzić.
Sprzedajesz dzieci!
Spokojnie.
Jesteś tu po to, by je chronić!
Tak...
jestem tu, by je chronić.
Usiądź.
A ty, bracie?
Przychodzisz tu, żeby uratować chłopca,
zabrać go do Ameryki, do lepszego życia.
Według ciebie to heroizm, co?
Ale co z pozostałymi 200 dziećmi?
Nigdy więcej ich nie zobaczysz.
Nigdy nie usłyszysz ich płaczu nocą.
Wydałem na ten sierociniec oszczędności mojego życia.
Sprzedałem wszystko, co posiadałem, żeby powstało to zapomniane przez Boga miejsce.
Myślisz, że ja nie mam rodziny w Pakistanie czy Iranie?
Mogłem uciec, jak to zrobili inni.
Jeśli odmówię mu jednego dziecka, zabierze dziesięcioro.
Pozwalam mu więc zabrać jedno,
a osąd pozostawiam Allahowi.
Biorę jego brudne pieniądze i idę na bazar.
Kupuję za nie jedzenie dla dzieci.
Myślisz, że wydaję je na własne potrzeby?
Spójrz na mnie.
No spójrz.
Co dzieje się z dziećmi, które zabiera?
Czasem wracają...
ale najczęściej nie.
Kim on jest?
Jak go znajdę?
Przyjdźcie jutro na stadion Ghazi.
Zobaczycie go w przerwie meczu.
To będzie ten, który przemawia.
A teraz proszę, odejdźcie. Przestraszyliście dzieci.
Zatrzymaj się.
Powinniśmy jechać.
- Muszę jeszcze tylko coś zobaczyć. - Nie przetrwało nic, co pamiętasz.
Lepiej zapomnieć.
Nie chcę już dłużej zapominać.
"Amir i Hassan, sułtani Kabulu."
Chcesz tu zostać?
Nie, ale musimy.
To on.
Bracia i siostry!
Zebraliśmy się tu dziś, by wypełnić Szaria.
Jesteśmy tu, by wymierzyć sprawiedliwość.
Jesteśmy posłuszni słowom naszego Boga.
A co mówi Bóg?
Każdy grzesznik musi być ukarany, stosownie do swojej przewiny.
To nie są moje słowa, ani też moich braci.
To słowa Boga!
A jaki rodzaj kary należy się cudzołożnikom?
Jak mamy ukarać tych, którzy zbezcześcili świętość sakramentu małżeństwa?
Jak powinniśmy rozprawić się z tymi, którzy nie są posłuszni Bogu?
Jak mamy odpowiedzieć tym, którzy rzucają kamieniem w boskie okno?
Powinniśmy odpowiedzieć tym samym!
Przyjacielu.
Przyjacielu, pozwolisz na słowo?
Mamy interes do twojego brata.
To sprawa osobista.
Chyba poczekam w samochodzie. Teraz to już twoja sprawa.
Dziękuję ci za pomoc.
Jest tu kto?
Powiedziano mi, bym tu przyszedł.
Wejdź.
Dziękuję.
Jaki delikatny.
Siadaj.
Chyba zaszło jakieś nieporozumienie.
Przyszedłem zobaczyć się z twoim przyjacielem.
Z człowiekiem, który przemawiał na stadionie.
Miał inne sprawy na głowie.
Możesz już dać sobie z tym spokój.
Nie bardzo rozumiem, o czym mówisz.
Zdejmij tę brodę.
Jedna z lepszych, jakie widziałem.
Zdejmij turban.
Przyjechałeś z Ameryki?
Tak.
Szukam chłopca.
Jak każdy.
Rozumiem, że twój przyjaciel sprowadził go tutaj.
Ma na imię Sohrab.
Pozwól, że o coś cię spytam.
Po co ci ta dziwka, Ameryka?
Dlaczego nie mieszkasz tutaj
ze swoimi braćmi, muzułmanami, służąc swojemu krajowi?
Wyjechałem dawno temu.
To ma być odpowiedź?
Oni mówią, że to żadna odpowiedź.
Jestem tu tylko z powodu chłopca.
- Chcesz go zobaczyć? - Tak.
Podejdź, chłopcze.
Jaki utalentowany, młody Hazar.
Zostawcie nas.
Zastanawiałem się,
co stało się z twoim wielkim Babą?
Co ty sobie myślałeś?
Że możesz założyć fałszywą brodę, a ja cię nie poznam?
Poznałem cię od razu, gdy tylko zobaczyłem cię na stadionie.
Ja nie zapominam twarzy. Nigdy!
Assef?
Amir jan.
Co ty tu robisz?
Ja?
To jest mój dom.
Pytanie, co ty tutaj robisz?
Zabieram chłopca ze sobą.
Chcesz mojej rady?
Uciekaj stąd.
To potrafisz najlepiej.
Nie bez Sohraba.
A to czemu?
Jest za dobry, żeby mieszkać w tym kraju?
Co ty wiesz o Afganistanie?
Nie było cię tu, kiedy komuniści strzelali do mułłów i plugawili nasze meczety.
Ten kraj był jak piękna rezydencja, zawalona gruzami.
Posprzątaliśmy gruz. Przywróciliśmy prawo i sprawiedliwość.
Widziałem wasze prawa
i waszą sprawiedliwość.
I zabieram chłopca ze sobą do domu.
Dobrze więc.
Oczywiście...
nie powiedziałem, że za darmo.
Dość.
Dość tego, Agha. Przestań go bić, proszę.
Odłóż to, Hazarze. Przyjdzie i twoja kolej.
Odłóż to!
Wyciągnijcie to!
Zabić go!
Wracaj do domu, do rodziny...
Ty jesteś Amir?
Rahim Khan zostawił to dla ciebie.
Dokąd pojechał?
Nie pytałam.
Ale wróci?
On odszedł, moje dziecko.
Marnujesz dobre karty.
Zdejmij buty, drogi bracie.
Wybacz mi.
Myślałem, że cię straciłem.
Zwykle przychodził po mnie przed porannymi modłami.
Nie chciałem, żeby więcej mnie zabierał.
Już tego nie zrobi, Sohrab.
Przysięgam ci...
Więcej cię nie zabierze.
Czy twoi rodzice nie żyją?
Tak.
Pamiętasz, jak wyglądali?
Matki nigdy nie poznałem.
Pamiętam, jak wyglądał mój ojciec.
Ja zaczynam zapominać ich twarze.
Czy to źle?
Masz.
Czasem cieszę się, że nie żyją.
Dlaczego?
Bo...
Bo nie chcę, żeby mnie teraz widzieli.
Jestem zbrukany.
Nie jesteś zbrukany.
Nie skrzywdzę cię.
To moja żona.
- Tęskniłem. - Ja też.
Sohrab jan, to twoja ciocia.
Wszyscy na ciebie czekaliśmy.
Gotowy na spotkanie z twoją nową rodziną?
Chodźmy.
Podoba ci się twój pokój?
Nie wygląda tak źle.
Ani razu na mnie nie spojrzał.
Daj mu trochę czasu.
Robię mu na drutach golf, na następną zimę.
Swetry, które tu sprzedają, nie wytrzymują nawet miesiąca.
Może mi powiesz, dlaczego przywiozłeś tego chłopca ze sobą?
A cóż to za pytanie?
Podczas gdy ty zajmujesz się robieniem na drutach, moja droga,
ja muszę myśleć o wizerunku społecznym naszej rodziny.
Ludzie będą pytać, dlaczego hazarski chłopiec mieszka z naszą córką.
Co ja im powiem?
Możesz im powiedzieć...
Już dobrze...
Generał ma rację.
Ludzie będą pytać.
- Amir. - W porządku.
Widzi pan, generale...
Mój ojciec przespał się z żoną swojego sługi.
Urodziła mu syna, Hassana.
Hassan nie żyje.
Chłopiec, który śpi w tamtym pokoju, jest synem Hassana.
Jest moim bratankiem.
To powie pan ludziom, jeśli zapytają.
Jeszcze jedna rzecz, panie generale.
Proszę nigdy więcej nie mówić o nim "hazarski chłopiec" w mojej obecności.
On ma imię.
To imię brzmi: Sohrab.
Spójrz.
Proszę mi wybaczyć.
Chciałbym kupić ten latawiec.
Wezmę też tę szpulę.
Podoba ci się latawiec?
Czy już ci mówiłem,
że twój ojciec
był w tym najlepszy w całym Kabulu?
Zazdrościły mu wszystkie dzieciaki w okolicy.
Umiał puszczać latawiec
w ogóle nie patrząc w niebo.
Niektórzy mówili,
że gonił za cieniem latawca.
Ale nie znali go tak dobrze, jak ja.
Twój ojciec nie uganiał się za cieniami.
On po prostu wiedział.
To wszystko.
Pomożesz mi go podnieść w powietrze?
No dobrze.
Będę musiał polatać sam.
Ostatnia szansa.
I w górę.
To dobry latawiec, co?
Chcesz spróbować?
Masz.
Trzymaj mocno, Sohrab jan.
Dobra robota, Sohrab.
Ciągnij, ciągnij.
Wygląda na to, że ktoś chce powalczyć.
Jesteś pewien?
Damy mu nauczkę, co?
Patrz uważnie, Sohrab.
Pokażę ci jedną z ulubionych sztuczek twojego ojca.
To stara technika.
"Wznoś się i nurkuj".
Chodź...
Bliżej...
Zaraz się zacznie!
Teraz go złapiemy, co?
Patrz, uciąłem go!
- Nie umiesz porządnie trzymać? - Przepraszam.
Chcesz, żebym pobiegł po ten latawiec dla ciebie?
Dla ciebie tysiąc razy!
Tłumaczenie: Animol & sinu6 Korekta: Tanith
.:: Grupa Hatak Movies - Hatak.pl::.
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl